Hoe gaat het eigenlijk met de filmmakers en projecten die een bijdrage hebben ontvangen van het Limburg Film Office? We checken regelmatig even in om te horen waar ze staan en wat er speelt. Dit keer spreken we met filmmaker, zangeres en songwriter Jessica Kulka.
Wie ben je en wat doe je?
Hey! Mijn naam is Jessica Kulka, zangeres, songwriter en filmmaker onder de naam ‘Foreign Bloom’. Ik maak experimentele films en schrijf, zing en produceer mijn eigen nummers. Momenteel werk ik aan de laatste filmproductie, is de montage al begonnen en werken we aan de liveshow van dit debuutalbum.
Mijn disciplines zijn dus zang, songwriting en film. Vooral bij film vind ik het heerlijk dat we élk element kunnen gebruiken en dat daar eigenlijk geen grenzen aan zitten. Kostuums, setdressing, belichting, ga zo maar door! Voor dit debuutalbum heb ik tien songs en tien hoofdstukken voor een experimentele film geschreven. Samen vormen ze één coherente wereld.
De afgelopen jaren heb ik een team van creatives opgebouwd. Zo werk ik al jaren samen met producer Glückskind en heb ik een team van makers uit verschillende disciplines met wie ik de films ontwikkel en mijn visie tot leven breng.
Waarvoor heb je een bijdrage ontvangen en wat betekent de bijdrage van LFO concreet voor jouw project?
De bijdrage die ik heb gekregen, is voor mijn nieuwe werk ‘The Palace You Built’. Ik wilde deze films sowieso gaan maken en wist dat het een ambitieus plan was. In november en december 2024 schoten we de eerste vier delen, zonder budget en uit eigen zak.
Door de bijdrage van LFO heb ik dit werk kunnen voortzetten en afmaken. We hebben hiermee mooie locaties kunnen vinden, kostuums kunnen maken en vormgeven en de sets magisch kunnen laten voelen… Dat was zonder budget niet gelukt!
Waar bevind je je momenteel in het proces?
Momenteel heb ik nog één grote filmshoot te gaan en één kleine. Verder werk ik aan het afmaken van mijn allerlaatste track, zijn de repetities begonnen en bouw ik aan onze liveshow. De films en sommige filmprops zullen ook te zien zijn tijdens mijn releaseshow.
Waarom is het verhaal uit jouw project belangrijk om nu te vertellen?
Het werk gaat over verschillende staten van zijn. Vanuit daar begon mijn onderzoek. Ik ben gek op geschiedenis en luister er veel podcasts over. Daarnaast verzamel ik graag gekke objecten uit kringloopwinkels en dan met name oude foto’s van eind 1800 tot ongeveer 1960. Ook oude kranten, boeken en tijdschriften spreken me aan.
Nadat ik obsessief een verzameling was gestart en veel tijd had besteed aan voornamelijk de foto’s en boeken, vormde zich voor mij een nieuw beeld van ‘vrouw zijn’. De sierlijkheid, maar ook een bepaalde vorm van onderdrukking, in meer of mindere mate.
Het werk is uiteindelijk een onderzoek geworden naar verschillende machtsdynamieken. Hoe navigeer je, als vrouw, kind of man, in een wereld waarin macht en angst de boventoon voeren? Is dit van alle tijden? Mijn conclusie: ja. En: hoe zet je je vrouwelijkheid én intelligentie in om je ‘doelen’ te behalen? Wat moet je daarvoor opofferen? Of is dat niet per se nodig, maar moet je ‘het spel gewoon goed spelen’?
Na corona viel me op dat er steeds extremere denkbeelden ontstaan binnen de samenleving. Polarisatie. Mensen zijn meer op hun hoede; vriendelijkheid bestaat, maar is niet meer vanzelfsprekend. Tijdens mijn eindeloze Google-searches, gesprekken én monologen en eenzame filosoferende episodes vond ik ook een nieuwe term: fawn. Een manier van de-escalatie, vaak door vrouwen, waarbij je flirterig door het leven banjert en soms gemengde signalen richting de buitenwereld kunnen ontstaan. Iets waarin ik mijn jongere ik heel erg herkende.
Het liet me afvragen of er nog een weg terug is van de spanning die wereldwijd heerst, of dat we aan de rand van een nieuwe wereld staan waarin je ‘het spel’ nog ‘sluwer’ moet spelen.
Mijn muzikale en filmische werk is open voor interpretatie. Ik werk graag ambigu en dat zie je terug in mijn songteksten en in de bewegende beelden. Ik wil graag dat mensen hun eigen conclusies trekken. Dat ze nadenken over dingen waar ze mee zitten. Over wat macht betekent: denk aan de kerk, politiek, een gezinssituatie of zelfs een vriendengroep.
Ik denk dat het cruciaal is om deze vragen juist nu aan een publiek te stellen. Niet als shockfactor, maar wellicht als een nieuwe revolutie. Het is belangrijk dat we juist nu weer die revoluties starten en elkaar op verschillende manieren wakker schudden. Ik wil daar graag onderdeel van zijn. Let’s go!
Op welke manier is jouw project verbonden met Limburg?
Zelf kom ik uit Maasbracht. Bijna alle films zijn opgenomen in Limburg en mijn team woont in Limburg. Maar ik ben ook een schipperskind. Hoewel ik uit Maasbracht kom, ben ik mijn hele jeugd op veel verschillende plekken geweest.
Ik vind het fijn in Limburg: het is er rustig en er is veel natuur. Vroeger keek ik hier anders tegenaan, voornamelijk omdat ik ook anders ben. Maar de mensen met wie ik werk, zijn óók zo. Ze voelen zich allemaal op hun gemak in Limburg, maar komen zeker niet allemaal uit Limburg.
Ik wil laten zien dat we juist letterlijk aan de grenzen wonen en dat samenwerkingen geen grenzen zouden moeten kennen. Daarbij komt: ik wil niet naar de Randstad om daar mensen te vinden. Ik wil een inspirerende crew verzamelen in en vanuit Limburg, met makers van verschillende nationaliteiten en achtergronden.
Wat waren tot nu toe de grootste uitdagingen en hoogtepunten in het proces?
Oef, die waren er genoeg, haha! In 2021 studeerde ik af als filmmaker aan de kunstacademie in Maastricht. Ik maakte toen mijn eerste visuele EP, genaamd ‘Echoes’. Het was de eerste keer dat ik muziek niet inzette als ‘filmmuziek’, maar echt als narratief. Door deze ervaring wilde ik mijn werk opschalen.
Mijn huidige werk is een voor mij logische opvolging van ‘Echoes’. In plaats van drie delen hebben we er nu tien. Het is geen typische fictiefilm. Het is ook nogal ambitieus, dus: hoe zorg ik ervoor dat ik mijn abstracte ideeën goed communiceer met mijn team? En hoe creëer ik voldoende ruimte op de set om het beeldende experiment tijdens het draaien aan te blijven gaan?
We hebben in dit proces samengewerkt met onder anderen Circus Rens, BloteVoetenPark Brunssum, Magisch Theatertje Maastricht, Popmuziek Parkstad en zelfs Gruppo Corso, een mannequin-groothandel. De mensen die ik hier ontmoette, hebben me geholpen en hun locaties voor ons opengesteld.
Het moeilijkste is vooral de omvang van dit werk. Iedereen mobiliseren en tevredenstellen. Hen als makers tot hun recht laten komen binnen dit werk. Ik hecht veel waarde aan een goede samenwerking en wil dat iedereen zich gezien voelt. Daarmee weet ik dat ik soms veel te veel hooi op mijn vork neem. We hebben het namelijk over tien heel verschillende en uiteenlopende locaties en films.
Doorzetten op momenten waarop ik me afvroeg of dit wel ging lukken, was soms een uitdaging. Nu we bij het laatste grote deel zijn aangekomen, smaakt het alleen maar naar meer. Ik weet al waar mijn volgende filmische werk naartoe aan het groeien is. Het lijkt soms op self-torture, maar ik voel heel sterk dat het doorzetten van deze manier van werken mijn allergrootste passie is.
Ik ben ontzettend trots op het feit dat dit ambitieuze project nu bijna volledig gedraaid is. Iets dat begint bij een idee. Ik ben er obsessief mee bezig geweest de afgelopen drie jaar. We begonnen met een ‘formule’ en ondertussen ís het onze formule. Wanneer je een idee uitlegt, is het anders dan wanneer je het ervaart. En nu, wanneer we een filmmeeting hebben, hebben we het gewoon over ‘onze formule’. Hoe sick is dat?! Ongelofelijk. En dankbaar!
Wat heb je geleerd tijdens het traject / het maken van dit project?
Ik heb geleerd dat ik kan rekenen op de mensen met wie ik werk. En (dit is ook dankzij mijn studie) als er iets of iemand uitvalt, vind ik een nieuwe oplossing. Niet in paniek raken. Niet doordrammen, maar gewoon nog vijf andere wegen bedenken en er één kiezen.
Zolang je ‘out there’ bent en vragen stelt aan je omgeving, kom je een heel eind. Dát is de uitdaging binnen een productie. Ik denk ook dat het juist mijn creativiteit uitdaagt en vergroot wanneer ik voor een lastige situatie sta. Met een beperkt budget moet je slim zijn en kun je soms juist creatievere keuzes maken.
Waar kijk je het meest naar uit in de komende fase?
De volgende fase bestaat uit het monteren van de films. Ik heb ondertussen alles drie keer geback-upt en georganiseerd. Heerlijk. De montagefase is voor mij weer een ander spel: alles samen laten versmelten. Tot diep in de nacht (of ochtend) doorgaan op dat éne frame dat perfect moet klikken.
Daarnaast werk ik nu aan het maken van mijn liveshow met Foreign Bloom. De films zijn bedoeld om de wereld die ik met Foreign Bloom maak extra gewicht te geven. Maar ik wil niet simpelweg de films op de achtergrond draaien terwijl ik met mijn band aan het performen ben. Ik wil wél dat alles coherent is en met elkaar verbonden blijft. Daarom werken we nu aan de manier waarop de belichting op het podium samenwerkt met de belichting die we tijdens onze shoots hebben gebruikt.
Waar en wanneer kunnen we het eindresultaat straks zien?
Op 27 november vindt de releaseshow plaats in de Azijnfabriek in Roermond. Dit is de plek waar ik ben begonnen met ‘feesten’ binnen de drum-'n-bassscene en van waaruit verschillende muzikale samenwerkingen zijn ontstaan. Ik heb er dus mooie herinneringen aan.
Tijdens de avond verzorg ik de muzikale show. Daarnaast hebben we een hele ruimte tot onze beschikking waarin we de film zullen vertonen en filmprops (zoals originele setpieces en outfits) zullen tentoonstellen.
